Spring naar inhoud

In een aantekeningenboekje gevonden

4 oktober 2015

Opgeslagen (2014)

Er zijn er die nooit handgeschreven zijn geweest
gedichten, brieven, losse gedachten
niet neergeschreven op papier
niet vormgegeven
in een beeld van
letters, woorden
handgevormd

Vanuit het hoofd
geplaatst in nullen
en enen
Opgeslagen tekst
elektronisch in een geheugen verdwenen

Ochtendhumeur (2015)
Gedichten in de morgen
dat kan niet anders zijn
dan rijmgedrocht
van morgenstond
en zonnegloren
de dag vangt aan
en is terstond verloren
Ontbijt met worst
en sloten bocht
verbrandde mond
het kan me niet bekoren

Gekocht bij de Lidl in Dresden (2014)
Als je een idee opschrijft in een boekje
zoals dit (klein boekje, zwarte kaft)
dan lijkt het haast wel poëzie
maar blijft het slechts geschrijf
Ideeën zijn
dus wat men schrijft
in boekjes zoals deze
De gedichten die men leze

Een willekeurige dinsdagochtend (2015)
De stad heeft ’s morgens iets onbevangens,
iets poëtisch

de man die
loopt of hij de hele
dag nog de tijd heeft
om te komen waar
hij moet zijn

de degelijke stadsfiets
met twee rechthoekige fietstassen
in het portiek van
het rennershuis
waar achter het glas (in de schemering)
de racefietsen staan opgesteld

Een auto rijdt vol gas door rood

WO1 (2015)

Het leger trekt
naar het front
jonge jongens
gaan juichend op pad

De fanfare blaast
er achter aan
Tuba, trombone, trommels
En van onder een
grootgeklepte pet
schettert ook een klarinet.

Jaren later
strompelen de ledematen
met omfloerste trom
naar huis terug

de jongens werden mannen
en alles is verloren

Toch geen aanrijding met een persoon (2015)

Een vrouw in een blauwe jas staat te wachten voor het spoor.
De voorbijrazende trein weerspiegeld in haar zonneglazen.
Achter haar een klinkerweg naar het verleden
En aan de andere kant van het spoor nog zo’n weg.

Als de trein voorbij is,
Blijft ze wachten tot het rode knipperlicht gedoofd is.
Er kan immers nog een toekomst zijn.

Station Zwolle
(2015)

Een man komt de trein binnen.
In zijn ene hand een lange aluminium stok
met daarom gewikkeld iets wat een vlag of vaandel kan zijn.
Boven zijn hoofd steekt uit zijn rugzak
iets dat lijkt op een pikhouweel.
De vlag posteert hij in de hoek naast de ingang van de coupé.
Als hij zijn rugzak af wil doen,
komen er twee Afrikaanse vrouwen achter hem de coupé binnen.
Ze zijn volumineus in wijde gewaden en slepen
enkele tassen en een boodschappentrolley mee.
De oudste draagt een grijze winterjas,
de jongere heeft een wollen omslagdoek.
De man zoekt tussen twee lege banken ruimte om
zich van zijn rugzak te ontdoen.
De vrouwen zoeken plaats voor hun equipage.
Verlost van zijn rugzak biedt de man aan
de boodschappentrolley in het bagagerek te leggen.
Er rolt een flesje drinken uit.
De oudste zijgt neer.
De jongste pakt een rode handtas en verdwijnt.
De bergbeklimmer heeft plaatsgenomen en kijkt
over een half brilletje tevreden toe.
Als de trein vertrekt keert de jongere vrouw terug.

De wandelaar (2010)

Hij ging te voet
maar nergens heen
Zijn reisdoel was zijn huis
Op weg te zijn
een steeds verschuivend perspectief
in een eindeloze tijd
De droom van verder
en terug
Lege benen bewegen voort

De dag dat hij vertrekken zou
kwam sluipend dichterbij
Hij wist het niet
bewoog slechts nog
tot het einde van zijn tijd

De kring sloot
langzaam om hem heen
verdrietig om zijn lot
te gaan, maar steeds weer
nergens heen

Advertenties

From → observaties, poëzie

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: