Spring naar inhoud

Ruimte (tekst uit 2003)

1 oktober 2015

In de fantasie is het leven soms complexer dan de werkelijkheid doet vermoeden.
De worsteling tussen de mogelijkheden, die vele malen uitgebreider zijn dan de realisatie in de werkelijkheid.
Ik bezoek een stad.
Er zijn er meer dan ik zou kunnen bezoeken.
De materialen, de vormen, de kleuren, zo veel variaties zijn denkbaar.
De beelden in je dromen.
Een deur, die je opent of sluit;
voorbij loopt, links, rechts laat liggen aan het einde van de gang; vooraan, net na die andere deur, tegenover weer een ander.

Een lege ruimte om geheel naar eigen idee in te vullen.
Nagemaakte schijnbare werkelijkheid samengevat in nullen en enen, elektrische impulsen of de afwezigheid.
Fantasie verbeeld in elektriciteit om de fantasie niet te hoeven prikkelen.
Je denkt te zien wat komen gaat.
Het beeld voert langs, scheert langs een eindeloos lijkende reeks pilaren; links.
De bedachte werkelijkheid gekleurd in pasteltinten naast grijzen en witten. Zwart alleen uiterst dunnetjes als minimaal lijntje trillend in het beeld.
Weergave van wezens: statisch: de voorbijflitsende camera lokt geen enkele reactie uit. Moeders met kinderen, gelukkige standaard gezinnetjes, iets wat lijkt op iemand met een hond, een fietser zonder geslachtskenmerken, allen staan roerloos in de onmetelijke ruimte.
Een stem wijst de weg achter het beeld aan, vertelt wat we moeten zien.
Wat is wijsheid?
Perspectivische vlakken doorsnijden tweedimensionale blokken om ogenschijnlijk als bouwwerken ons netvlies te verlaten.

Intuïtief was er een zelfde keus gemaakt als cognitief; dus dan moest het wel goed zijn.
Lege ruimte.

Vergeten wat er was. Door er niet aan te denken.
Door er niet op te kunnen komen. Door het niet te willen weten.
Ruimte beschouwen als leeg; nog in te vullen leegte.
Het verleden hoort afwezig te zijn: alles is opnieuw in te vullen, eventuele sporen worden gewist, aanspraken ongeldig verklaard.

Er wordt geschapen; al het voorafgaande is voorbij en van geen waarde. Waardeloze ruimte.
De leegte wordt herschapen tot waarde. Inlichtingen over waarderingsverwachtingen leidt tot vormgeving.
Wat wij prettig vinden, mooi vinden; wat ons zal behagen is vastgelegd in nullen en enen.
Over tien jaar zullen wij mooi vinden, wat voorspeld is dat wij mooi zullen vinden. Over honderd jaar vindt men mooi, wat voorspeld is dat mooi gevonden moest worden meer dan een eeuw daarvoor.

Eindeloze rijen arbeiderswoningen trekken aan ons voorbij door rechte straten waar de zon maar moeizaam binnenschijnt. Grootse bosschages vormen grillige wandelroutes in geometrische binnensteedse ruimtes. Sierlijke villa’s koesteren zich in eeuwig durend aanzien.
Er is groots gedacht, vormelijk ontworpen, aanzienlijk gebouwd.
Soms.

De geschiedenis laat zich moeizaam kennen.
Wat wij kennen is wat wij denken te kennen, wat wij mogen kennen, wat er kenbaar gemaakt is en wat wij daar in herkennen.

De ruimte is altijd nieuw.
Wat achter ons is, heeft ons niets te vertellen, kent onze omstandigheden niet.
Wij hebben ook niets te vertellen, wij doen maar.

In de vragenlijsten zijn de vragen dusdanig geordend, dat er geen ordening in te herkennen valt. Iedere vraag staat op zichzelf. Men beantwoorde de vraag zonder langdurige overweging.
Elk antwoord is een spontane reactie op een onafhankelijke impuls.
Daar is goed over nagedacht.
De uitkomst van het onderzoek garandeert een zo waarheidsgetrouw mogelijk beeld van de mening van het Nederlandse volk.
Op grond van die uitkomst is een voorspelling te maken over de mening van het Nederlandse volk op termijn.
Na dit onderzoek hoeft er nooit meer een onderzoek te komen.
Wij voorzien in een toekomstige behoefte en weten hoe daar op gereageerd zal worden. Wij kennen de mening van onze kinderen. Wij zijn niet hun verleden, maar hun toekomst.

De stad zal volgens het voorgestelde plan worden ingevuld.
Daar waar nu nog niets is, daar zijn zij in onze invulling in de toekomst gewaarborgd.
Het perspectief van de verwachting is hoopgevend voor allen, die na ons komen. Op grond van de vooruitzichten is onze invulling de enig juiste.

En dat is zo. Elke andere oplossing zal onbekend blijven. Elke invulling van de leegte van dit moment, anders dan de te realiseren uitvoering, zal ongewis blijven. Elk niet gekozen plan kan zich presenteren als de gemiste kans. Elk ontwerp dat niet verder dan de tekentafel kwam, behoudt het aureool van de onvervulde belofte.

De tijd is eindeloos in te delen; oneindig te vermenigvuldigen, zonder dat er iets veranderd of iets het zelfde blijft. In tijd gemeten geldt het ook voor de ruimte. De ruimte blijft gelijk als ruimte. De invulling van de ruimte verandert en verandert daarmee de ruimte.

De plaats waar eens de stad komt, is de plek waar de stad geweest is in steeds weer veranderde gedachten. De stad zoals we die zullen kennen is weer een andere stad. De bedachte stad is niet de gemaakte stad, is niet de stad, die op papier is gezet, is niet de stad die uit de grond naar boven gehaald zal worden.

De lijnen van de tekening hebben net zo min iets te maken met het ontwerp, als de materialen (stenen, hout, beton, kunststoffen etc.) iets te maken hebben met de stad als stad.

De man die op de rug van zijn paard in 1532 de stad nadert, nadert een andere stad dan de man die in de coupé van een voortrazende trein in 2003 de stad met dezelfde naam nadert. Ze kunnen beiden in het pand verblijven dat gevestigd is op het zelfde coördinaat, ze zullen elkaar niet ontmoeten, ze zullen niet een gelijke beleving hebben, ze zullen nooit op de zelfde plaats zijn, gemeten in ruimte.

Advertenties

From → gedachten

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: