Spring naar inhoud

privacy op internet

8 november 2010

Maakt het wat uit als je op internet je ziel en zaligheid blootlegt, als toch niemand het leest? Sinds ik dit blog begon hebben dertien mensen mijn blog bezocht. Allen op de eerste dag. Daarna heeft niemand meer de moeite genomen om hier een kijkje te nemen. In de enorme hoeveelheid informatie op internet is zo’n blog een zandkorrel, die niet oplicht tussen de andere zandkorrels. Misschien als je aan je blog een vlag weet te verbinden, die opvalt in de onmetelijke woestijn, dan is er mogelijk een enkeling, die onder die vlag wil gaan kijken. Of als je een paar korrels toevoegt aan een bult die door de heersende wind gevormd wordt, dat je dan de ogen op jouw korrels kunt vangen.

Als toch niemand aandacht besteed aan wat je op internet zet, maakt het dan wat uit, dat de mogelijkheid bestaat, dat iemand iets over je te weten komt? Het schijnt dat werkgevers bij sollicitanten op zoek gaan, naar informatie op internet. Ze kunnen dan dingen over die sollicitanten te weten komen, die niet in het sollicitatiegesprek naar voren gekomen zouden zijn. Maar wat hebben ze er aan? Wat kunnen ze er mee? Bij de aanwezigheid van smetjes de kandidaat afwijzen? Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je niets kunt vinden. Dan kan het zijn, dat er niets is, of dat de gegevens zo goed afgeschermd zijn, dat ze niet gevonden kunnen worden. Moet de werkgever toch afgaan op de informatie die de kandidaat verstrekt heeft. En op de eigen indruk.

Ik neus nog wel eens rond op internet op zoek naar oude vrienden en vriendinnen, maar veel meer dan zeer beperkte informatie over het CV is meestal niet te vinden. Soms nog wat foto’s van hobby en vrije tijd, maar dan houdt het wel op. Het kan zo zijn dat ik alleen maar hele brave vrienden en vriendinnen had en heb, of dat ze hun minder brave kanten goed weten af te schermen, maar dat is wel de informatie, die voor iedereen toegankelijk is. En je moet al gericht naar de informatie zoeken, om het te kunnen vinden en dan is het ook nog de vraag of de persoon A. die je verdenkt vriend geweest te zijn, daadwerkelijk de persoon A. is die je gekend hebt. Er zijn mensen met redelijk unieke namen, maar ik heb zelf in Nederland al zeker 5 naamgenoten en weet er zelfs twee in Australië. Ben je iemand met een meer voorkomende naam uit het oog verloren, dan is het heel lastig om die persoon weer te traceren. Internet lijkt wel een oneindige bron van informatie mogelijkheden, daarin schuilt meteen ook het probleem: de bron is oneindig.

Advertenties

From → gedachten

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: